Coco Chanel en de Bretonse streep Coco Chanel en de Bretonse streep

Coco Chanel en de Bretonse streep

Coco Chanel en de Bretonse streep

PLEIN PUBLIQUE’s succesformule voor een feilloos stijl-statement? Copy Coco! Spitsvondige woordspeling, maar wat wil dat zeggen? Dat je - als je de Bretonse streep draagt- in de voetsporen treedt van niemand minder dan Coco Chanel!

 

Dat de Bretonse streep een klassieker is wist je al, maar dat we dat vooral te danken hebben aan Coco Chanel, weet niet iedereen. Geroemd om haar goede smaak en ietwat dwarse benadering van leven, liefde en mode – Coco Chanel was een smaakmaker pur sang.

 

Stel je voor; het woelige leven anno 1914, de eerste wereldoorlog is een feit, en het dagelijks leven wordt gedomineerd door groeiende onzekerheid en financiele malaise. En zoals dat altijd gaat; als het leven grimmiger wordt, wordt de mode uitbundiger. Oftewel; Hoe groter de crisis, hoe roder de lippen.

 

 'Hoe groter de crisis, hoe roder de lippen'

 

Zo is het een feit dat de verkoop van rode lippenstift in tijden van oorlog omhoogschiet. En wat denk je van de opleving van kleurige nagellak die samenviel met de recente beurscrash? Precies! Maar terug naar 1914. In het heersende mode-klimaat wordt het vrouwelijk schoonheidsideaal gedicteerd door een absurde vorm van koketterie; pijnlijk ingesnoerde taille, wijde rokken, Kardashianeske bil-vullingen, en weelderige kapsels.

 

Coco pakt het anders aan; zij onderscheidt zich van de massa door haar haar af te knippen en losvallende kleding te dragen. Geen kudde-gedrag voor Coco dus. De vrouwenbeweging timmert inmiddels ook flink aan de weg; doordat veel mannen naar het front zijn geroepen krijgen vrouwen meer verantwoordelijkheden en worden ze ingezet in functies die voorheen alleen door mannen vervuld werden. En dat vraagt om praktische kleding.

 

' Ga jij maar eens een bus besturen in een hoepelrok, met je borsten onder je kin, op je bips-kussen en met je plofkapsel tegen het dak'

 

Ga jij maar eens een bus besturen in een hoepelrok, met je borsten onder je kin, op je bips-kussen en met je plofkapsel tegen het dak. Daar ga je de eindhalte niet mee halen. Dus Coco had qua smaakbeeld flink de wind mee. Ze springt behendig in het gat dat de naar het front geroepen ontwerpers achterlaten, en opent haar eigen winkel met praktische kleding die toch modieus is. Opgeleukte hoedjes zijn haar eerste succesnummer, op de voet gevolgd door heuplange vesten en blouses met matrozenkraag . Het slaat aan, de zaken gaan goed, en al gauw tilt ze haar leven naar een hoger plan door lekker aan de minnaar te gaan en de bloemetjes buiten te zetten aan de Franse kust.

 

En daar is dan dat bliksem-moment; ze valt als een blok voor de Bretonse streeptrui. Ze combineert ‘m met een zijden pantalon, gooit een chique parelketting om haar nek et voilá – klaar om te flaneren. En dat doet ze, ze wordt overal gezien en is een wandelende reclame voor de laid-back chique die de Bretonse streep belichaamt. De rest is geschiedenis; de complete fashion-pack, en ieder ander die ook maar iets voorstelt in de sociale elite, volgt in haar voetsporen en hult zich in de flatteuze iconische streep. Een klassieker is geboren. De Bretonse streeptrui; vaak ‘in de mode’, soms heel even niet – maar dan nog altijd een aangenaam dwars (gestreept) stijl-statement. Of zoals Coco zelf het ooit treffend verwoordde; ‘Mode is veranderlijk, maar stijl is blijvend’. We hadden het zelf niet beter kunnen verwoorden. Meer weten? Of zelf zo’n klassieke Bretonse trui scoren? Je weet ons te vinden…….

 

X PLEIN PUBLIQUE

 

Tekst: Ilse Vlastuin 

Coco Chanel en de Bretonse streep